آرام

همه ي عمر به گوشمان مي خوانند كه هرچه زندگي را ساده تر بگيريم راحت تر مي گذرد. فكر مي كنم چيزي كه بيشتر از همه به آن رسيده ام اين است كه ما نه خودِ زندگي، كه خودمان را زيادي جدي مي گيريم. انگار كه مركزيت هستي هستيم و كائنات بايد خدمتمان باشد و هر جور نقد و رفتار خلاف ميل توهين به ساحت مقدس ماست. مي خواهم بگويم راحت زندگي كردن چيزي فراتر از پوست كلفت شدن و ساده گرفتن لازم دارد. بايد هر روز تكرار كنيم: نه من وظيفه دارم همه را راضي نگه دارند نه همه وظيفه دارند مرا! خيلي وقت ها اينها را به خودم ياداوري مي كنم. اينكه همه چيز قرار نيست مطابق ميل و سليقه و علاقه ي من باشد و اگر نبود هم معنيش اين نيست كه بد است!