در همین حوالی

دلم میخواهد امسال برای خودم کاری کنم، برنامه کوچکی، هدیهای، یک چیزی که حالم را خوش کند و همه جزییاتش را خودم بعهده بگیرم. بیخبر از همه. فقط برای خودم، با ذوق، حوصله و محبت، نه از سر رفع تکلیف. با اینهمه ذهنم جمع و جور نمیشود، یاد عمو میفتم، یاد تنهایی میفتم، یاد خستگی و اضطراب این ماههایی که گذشت میفتم، بغضم میگیرد. بخوانید...

گفت يك جايي بايد با ترس ها روبرو شوي، با بزرگ ترين و بدترينشان اما اين بار به شكلي متفاوت. با نگاهي متفاوت، گفت بايد اجازه بدهي ترس اتفاق بيفتاد و واكنش هاي عصبي بدنت برگردند و شرايط سخت باشد اما اينبار به جاي تلاش براي بهترين كار را ارايه كردن فقط سعي كني خوب باشي. آرام، منطقي و خونسرد. بدون اينكه به دست آوردن چيزي يا نظر كسي يا برآمدن و برنيامدن از پس ماجرا اهميتي داشته باشد. ميدانستم منطقي است اما احساسات آدمي، استرس ها و دلواپسي ها و وحشتش مگر پيرو منطق و قاعده اند. مگر به اين سادگي است كه آدم بزند به دل حادثه و ترس برود، درد گردن و بي حسي دستها برود، ...