در همین حوالی

در این بیشتر از یک هفته حالم خوب بود. آغوشها، تجدید خاطرهها، آشنایی ها. با اینهمه دلم برایش تنگ شده. میخواهم قبل از آمدن برایش بنویسم حیرت انگیزترین احساسی که در تهران با آن مواجه میشوی این است که این شهر دیگر خانه نیست.خاطرهانگیزاست، آشناست، حتی پر از جاهای دوست داشتنی است اما خانه نیست و این عجیب و غریبترین است. بخوانید...

بچه به تصویر خودش توی آیینه میخندد. بلند و از ته دل. دوست دارم همهی عمرش همچین رابطهای با خودش داشته باشد. برای خودش ذوق کند، از ته دل....

شبِ خوبِ خنده هاي از ته دل...

ازم پرسيدي به معجزه اعتقاد دارم؟ راست ترينش رو بخواي من شبيهش رو ديدم، تجربه كردم، در بدترين روزها...فقط...خب اونجوري اتفاق نميفته كه آدم انتظارشو داره...